Patron szkoły

Zofia Maria Bagińska z domu Konecka, córka Władysława i Wandy ze Świetkiewiczów, urodziła się 10 sierpnia 1929 roku w Warszawie. Jako jedyne dziecko państwa Koneckich, wychowywana była w duchu miłości do ludzi. Do roku 1939 i podczas okupacji uczęszczała do szkoły podstawowej, a następnie do gimnazjum. W czasie powstania warszawskiego mimo bardzo młodego wieku włącza się wraz z matką jako sanitariuszka do walki z niemieckim najeźdźcą. We wrześniu 1944 roku biorąc udział w jednej z akcji na Starym Mieście zostaje aresztowana i przewieziona wraz z matką do obozu koncentracyjnego w Ravensbrück, gdzie przebywa jako więzień polityczny pod numerem 65471, a następnie w Gross-Rosen i Sachsenhausen-Oranienburg. Przebywa tam do maja 1945 roku.
Po wyzwoleniu powraca do Warszawy i kontynuuje naukę w Liceum Ogólnokształcącym im.T. Reytana, uzyskując w 1947 roku świadectwo dojrzałości.
Pracę zawodową rozpoczyna 1 stycznia 1948 roku w P.P. ,, Film Polski – jako referent, a następnie w Naczelnej Dyrekcji Domów towarowych. Uczęszcza równocześnie do Szkoły Muzycznej im. Fryderyka Chopina, gdzie uważana jest za zdolną, pilną uczennicę, a w przyszłości dobrą pianistkę i nauczycielkę.
Następnie rozpoczyna studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu warszawskiego, lecz trudne przeżycia osobiste zmuszają do przerwania nauki. Pracuje dorywczo w miarę sił i możliwości.
W 1956 roku rozpoczyna naukę w Państwowej Szkole Pielęgniarskiej Nr 2 przy ulicy Wilczej w Warszawie, realizując tym samym swe dawne, niespełnione marzenia niesienia pomocy innym. Szybko uznała swój wybór nauki za jedyny i właściwy. Związała się, bowiem na stałe z pielęgniarstwem i szkolnictwem medycznym. Prace nauczycielską rozpoczęła, prowadząc szkolenia praktyczne w Oddziale Chirurgii przy ulicy Grenadierów Warszawie. W pamięci pracowników szpitala i pacjentów pozostała jako osoba bardzo miła, taktowna, życzliwa, podchodząca z sercem do każdego, wnosząca promień słońca i radości do sali chorego.
Stałe doskonalenie swych umiejętności zadecydowało o tym, że w krótkim czasie stała się bardzo dobrym wychowawcą i nauczycielem. Posiadała ogromny talent i umiejętność współżycia i współdziałania w pracy dydaktycznej i wychowawczej.
Doskonaląc wciąż swą działalność nauczycielską, kończy w 1965 roku Studia Pedagogiczne dla nauczycieli Szkół Zawodowych w Warszawie z wynikiem bardzo dobrym. Następny etap pracy zawodowej Zofii Babińskiej przypada na lata 1965-1978, kiedy to przechodzi do pracy w ministerstwie zdrowia i Opieki Społecznej – Departament Średniego szkolnictwa medycznego, gdzie obejmuje funkcję starszego radcy. Zajmuje się ustalaniem planów i programów nauczania średnich szkół medycznych, jednostek zajmujących się szkoleniem personelu pedagogicznego, nadzorem wyposażania pracowni przedmiotowych, opiniowaniem podręczników dla szkół medycznych. W 1967 roku bierze udział w Kursie Światowej Organizacji Zdrowia w Danii ?Kopenhaga i Roskilde.
Zdając sobie sprawę, że jej praca wymaga stałego nadążania za zmianami w dziedzinie nauki i życia zawodowego, ciągle doskonali swój rozwój zawodowy. W czerwcu 1969 roku kończy filologię polską na Wydziale Zaocznym Studium Nauczycielskiego. W tym samym roku zostaje skierowana na odbycie praktyki w jednym z londyńskich szpitali. Na łamach tamtejszej peasy ukazuje się artykuł poświecony jej działalności.

W dalszym ciągu cały czas kieruje swoi rozwojem i kształtuje swa indywidualność. Dowodem tego jest rozpoczęcie studiów pedagogicznych w 1971 roku w Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie.
Przez cały czas swojej działalności zawodowej angażowała się w problemy kształcenia średniej kadry medycznej. Była przedstawicielką Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej w Głównym Komitecie Olimpiady Pielęgniarskiej. Interesowała się bardzo, projektowaną wówczas reformą szkolnictwa ogólnego i zawodowego, co znalazło wyraz w jej pracy magisterskiej, poświęconej perspektywom rozwoju zawodu pielęgniarskiego świetle reformy.
W tym czasie zaczęła chorować, nie okazując tego na zewnątrz. Pracowała, studiowała i prowadziła badania. Kiedy zaszła konieczność leczenia szpitalnego wiedziała, że jest to choroba nieuleczalna. Zofia Maria Bagińska zmarła w dniu 30 listopada, po pięciomiesięcznej, heroicznej walce z chorobą. Za swą pracę, poświęcenie i działalność dla dobra innych ludzi otrzymała wiele wyróżnień i nagród.
Zofia Babińska pozostanie na zawsze w pamięci wszystkich, którzy ją znali, wzorem do naśladowania. W świecie pielęgniarskim była osobą szczególnie zasłużoną dla rozwoju tego pięknego i jakże odpowiedzialnego zawodu.

Jej motto:

„Pielęgniarce w pracy potrzebna jest rozległa wiedza, ale najważniejsze to serce niech będzie drogowskazem dla ludzi niosących pomoc innym, zarówno w życiu, służbie dla innych jak też w pracy zawodowej.”

Skip to content